© พายกับเพลง

กด F5 ก่อนนะคะ

ฉันเป็นคนนึงที่ไม่ค่อยเขินอายกับการจะแสดงออกหรือบอกกับคนที่เรารู้สึกรักว่า "รักนะ"
ไม่ว่าจะบอกแม่ บอกพ่อ .. เพื่อน หรือคนของเรา
บางคนก็บอกคำนั้นกลับมา แต่ก็ไม่เคยได้ยินจากบางคน
ไม่ได้กังวลมากมายว่าคนที่ฟังจะใส่ใจกับมันรึเปล่า
รู้แต่ว่าตัวเองได้ยิ้ม มีความสุข ภูมิใจทุกครั้งที่ได้บอก
.

.

หลายครั้ง ก็เคยคิดว่ามันเกร่อเกินไปมั้ย ถ้าจะรู้สึกเมื่อไหร่ก็บอกไปเมื่อนั้นเสมอๆ
คนฟังจะเบื่อรึเปล่า จะรู้รึเปล่าว่าถึงจะพูดบ่อยๆ แต่ก็ยืนยันได้ว่าทุกครั้ง "มาจากใจ"
แต่ก็ทำจนเป็นนิสัย และไม่เคยสนใจจะถามกลับว่า "เธอล่ะ รักฉันรึเปล่า?"
.

.

วันนี้ถามตัวเอง..
ทำไมถึงได้พูดคำนี้ออกไปมากมาย ซ้ำแล้วซ้ำอีก
ทำไมไม่เคยถามเค้าเหล่านั้นดูบ้างว่ารักเราเหมือนกับที่เรารักเค้ามั้ย
ทำไมถึงรู้สึกว่ารักคนเหล่านั้นหล่ะ.. แล้วฉันรักเค้ามากแค่ไหนเหรอ..
.

.

พอถามตัวเองแบบนี้..
ภาพมากมายเหลือเกิน โผล่ขึ้นมาเป็นคำตอบ และทำให้ฉันน้ำตาไหล...
ภาพที่ไม่สามารถบรรยายได้ว่า เพราะเค้าดีกับฉัน ทำให้ฉันประทับใจมากแค่ไหน
รู้เพียงว่า ทั้งวันที่สุขและทุกข์ เค้าผ่านมันมากับฉัน ผ่านมาเพื่อฉัน และเราผ่านมันมาด้วยกัน
เพราะเค้าจะอยู่ที่เดิมทุกครั้งที่ฉันต้องการใครที่เข้าใจ 
เค้าจะเข้าใจโดยที่ไม่ได้ถามและไม่ต้องมีคำอธิบาย

.

.

Powered by exteen blog. You may view this blog by rss or atom.