© พายกับเพลง

นิทานจากการประกวดนิทานรางวัลมูลนิธิเด็ก ครั้งที่ 3
ผลงาน : ชมพูนุช ประจักษ์สุนทร
ภาพประกอบ : รักษ์ระพี กังกเวคิน

ณ ริมบึงใหญ่ มีเทวดาตัวเล็กจิ๋วอาศัยอยู่ สัตว์ทุกตัวเรียกเขาว่า "จ้อย"
จ้อยมีหน้าที่แบกถุงฝันสองถุงใหญ่ไปตามบ้าน และโปรยเมล็ดฝันบนที่นอนของเด็กๆ
ถุงใหญ่สีดำใส่เมล็ดฝันร้าย ให้เด็กเกเรนอนฝันร้าย ฝันถึงปีศาจหัวใหญ่ ปีศาจหัวโต
ถุงสีชมพูใสเมล็ดฝันดี ให้เด็กดีนอนฝันหวานทั้งคืน


.
.
. 
วันหนึ่งเกิดเหตุการณ์ประหลาดขึ้น "แย่แล้วใครก็ได้ช่วยด้วย"
จ้อยร้องเสียงดังจนสัตว์ป่าตกใจ รีบออกมาดูกันใหญ่
"ทำไมร้องดังอย่างนี้ นี่มันกี่โมงกี่ยามกันแล้วรู้ไหม" ลิงจอมซนบ่นพลางหาวหวอดๆ
.
.
.
"ต้องขอโทษ..ขอโทษจริงๆถุงฝันสีชมพูหายไป ใครเห็นบ้างไหม
ถ้าฉันไม่มีถุงฝันสีชมพูเด็กดีจะเดือดร้อน นอนละเมอ ฝันร้ายกันทั้งคืน"
จ้อยวิตกกังวลมาก จนจะร้องให้อยู่แล้ว พลอยให้เพื่อนๆพากันร้อนใจไปด้วย
.
.
.
"เอาอย่างนี้แล้วกัน พวกเราแยกย้ายกันไปหาถุงฝันสีชมพู
ส่วนจ้อยกับข้าจะค้นหาแถวๆนี้เอง"
ลุงเต่าเจ้าปัญญาแนะนำขึ้นมา พักใหญ่
เพื่อนสัตว์ต่างทยอยมารายงานลุงเต่าและเทวดาจ้อย"
ไม่เจอ...ไม่เจอเลย.." ลิงจอมซนพูดไปหอบไป
" ข้าดำลงไปในน้ำหาจนทั่ว แต่ก็ไม่มี"จระเข้ใหญ่บอก
"ข้าขุดดินจนเป็นโพรงใหญ่กว่าบ้านข้าอีก แต่ก็หาไม่พบ" ตัวตุ่นเล่า


.
.
.
ทั่วทั้งบึงเงียบสงัดไปพักใหญ่ ต่างพากันคิดว่าถุงฝันสีชมพูหายไปไหน
แต่ก็ไม่มีใครคิดออกแม้แต่ลุงเต่าเจ้าปัญญาผู้ชาญฉลาดที่สุด "
เกิดอะไรขึ้นหรือ.." ค้างคาวหนุ่มร้องถาม "
ถุงฝันของฉันหายไป เธอเห็นบ้างไหม"
"ถุงฝัน..ถุงใบใหญ่สีชมพูใช่ไหม
ฉันเห็นยายแม่มดกำลังลากถุงสีชมพูใบเบ้อเริ่ม อาจจะ.."


.
.
.
"ใช่แน่..แม่มดขโมยถุงฝันไป" สัตว์ทุกตัวร้องพร้อมกันจนก้องบึง
เทวดาจ้อยขอร้องให้ค้างคาวพาไปส่งที่บ้านแม่มด
เขาคิดว่าจะต้องแย่งถุงฝันสีชมพูคืนมาให้ได้
เพื่อว่าเด็กดีจะได้ไม่ต้องนอนฝันร้ายอีก
ครู่ใหญ่เทวดาจ้อยก็เกาะปีกค้างคาวบินมาถึงหน้าบ้านแม่มด
.
.
.
"มาทวงถุงฝันคืนหรือจ้อย" เสียงแม่มดแหลมปรี๊ด
จนจ้อยแทบจะพลัดตกจากหลังเจ้าค้างคาว
"ฮิ ฮิ ฮิ สมน้ำหน้า ตอนนี้ไม่มีเมล็ดฝันไปแจกเด็กๆล่ะสิ"
แม่มดเยาะเย้ยจ้อยโดยไม่รู้ว่าจ้อยมีถุงฝันสองใบ
"ชอบใจนักหรือที่ทำให้เด็กร้องไห้ เธอแอบมาขโมยถุงฝันตอนฉันเผลอ ไม่เก่งหรอก
แน่จริงเธอต้องเอาถุงฝันไปคืนก่อนสิ และค่อยขโมยกลับมาใหม่
คราวนี้ฉันจะเฝ้าตลอดเวลาไม่ไปไหนเลย  ถ้าเธอขโมยได้ถึงจะเก่งจริง"
.
.
.
แม่มดกลัวไม่เก่งจริง จึงหลงกลจ้อย รีบตอบตกลงทันที
แถมแม่มดยังคิดแผนชั่วร้ายขึ้นมา
"เรื่องกล้วยๆ คราวนี้จะต้องแกล้งเจ้าจ้อยด้วย
ฉันจะเอาตังเมแม่มดที่เคี้ยวแล้วปวดฟัน
แอบไปทิ้งไปด้วย พอเจ้าจ้อยอมตังเมของฉันแล้ว
ก็จะต้องปวดฟัน ร้องโอย..โอย ทั้งวัน"
.
.
.
แม่มดขี่ไม้กวาดเอาถุงฝันไปคืน และรอจนดึก จึงย้อนกลับมาขโมย
ทั่วทั้งบึงเงียบสงัด มีเพียงเสียงกรนครอกๆ ของเจ้าจ๋อเท่านั้น
แม่มดดีใจจนไม่ทันสังเกตว่า ถุงฝันเปลี่ยนเป็นสีดำ 
นางโยนตังเมทิ้งไว้ ลากถุงฝันขึ้นบ่า
แต่ไม้กวาดทานน้ำหนักถุงฝันไม่ไหวหักดังเป๊าะ   
"เอ... คราวที่แล้วไม่เห็นหนักขนาดนี้นี่ เอาเถอะ
ยังไงก็ต้องลากกลับไปให้ได้มิฉะนั้นจะแพ้จ้อย"
แม่มดโยนไม้กวาดทิ้งแล้วแบกถุงฝันสีดำเดินโซเซกลับบ้าน
.
.
.
เหล่าสัตว์ในบึงใหญ่พากันดีใจไปกับจ้อยที่ได้ถุงฝันสีชมพูคืนมา "
ดีนะ ที่นางแม่มดไม่รู้ว่าจ้อยมีถุงฝันสองใบ เราเลยสับเปลี่ยนกันได้
คราวนี้เด็กดีก็จะไม่ฝันร้ายอีกต่อไปแล้ว แถมยังได้ไม้กวาดวิเศษมาด้วย
เดี๋ยวลุงจะซ่อมไม้กวาดวิเศษให้ เจ้าจะได้ขี่ไม้กวาดไปทำงานนะจ้อย"
.
.
.



"จ้อยแสนจะดีใจไม่ต้องแบกถุงฝันสองใบให้หนักแล้ว  
ทุกคืน จ้อยจะขี่ไม้กวาดไปตามบ้านคอยแจกเมล็ดฝันให้เด็กๆ
ส่วนแม่มดนั้นกว่าจะลากถุงฝันสีดำเดินโซเซถึงบ้าน ก็หมดแรงหลับไปสามวัน สามคืน
แถมฝันร้ายถึงปีศาจตัวใหญ่ ปีศาจหัวโตจนตกเตียงทุกคืน
นางแม่มดคงฝันร้ายจนตกเตียงทุกคืนไปอีกนาน
เพราะใต้เตียงของนางแม่มด มีเมล็ดฝันร้ายอยู่เต็มถุงทีเดียว
.
.
.
ขอให้คืนนี้ทุกคนมีถุงฝันสีชมพูนะคะ

ปล. อย่าปล่อยให้ใครมาขโมยถุงฝันสีชมพูของเราไปนะ
ถ้าโดนขโมยไปแบบเทวดาจ้อย ต้องรีบหาทางเอาคืนมาไวๆ
(23/10/2007 Edited)
Sweet Dream~~

Powered by exteen blog. You may view this blog by rss or atom.