@p-i-e

ลมหนาวพัดมาแล้วนะ...

เช้านี้อากาศดี.. ออกมายืนตรงระเบียงมีลมพัดเย็นๆ อากาศสดชื่นสุดๆ

เห็นบรรดาพี่เลี้ยงพาเด็กๆ ที่เพิ่งหัดเดินเตาะแตะออกมาเดินเล่นตรงสนามหญ้า

.

.

วัยเด็ก (โดยเฉพาะวัยหัดเดินหัดวิ่งเนี๊ยะ) ช่างเป็นวัยแห่งการผจญภัยในโลกกว้างจริงๆ เลย

แม้ว่าจะยังเดินไม่เก่ง เตาะๆ แตะๆ จะวิ่งก็ดูไม่มั่นคง ไม่ตรงตามหลักกรีฑาศาสตร์ (บัญญัติศัพท์เอง ฮ่าๆ)

แต่ก็ไม่เคยรู้สึกว่าเดินแล้วกลัวจะล้ม ถ้าล้มก็แค่ลุกขึ้นแล้วเดินใหม่ วิ่งต่อไรงี้

โลกนี้มีแต่เรื่องสนุกสนานและท้าทายให้ทดลอง+ค้นหา

แต่ทำไมยิ่งโตขึ้น เราถึงกล้าผจญภัยในโลกกว้างน้อยลง

กลัวนั่นกลัวนี่เยอะแยะไปหมด

บางที ล้มแล้วก็ยังลืมอีกว่า ล้มแล้วก็ลุกได้ ตอนเด็กๆ ก็เคยลุกขึ้นใหม่มาไม่รู้ตั้งกี่ครั้งแล้ว

.

.

 อีกใจนึงก็นึกถึงความรู้สึกของแม่..

ถามแม่ว่าแม่ดีใจมากมั้ยตอนเห็นหนูลุกขึ้นยืนและเดินได้เป็นครั้งแรก..

แม่ตอบว่า.. ดีใจมากสิลูก~ (น้ำเสียงที่ตอบยังส่งให้รู้สึกถึงความดีใจในครั้งนั้นได้อยู่เลย)

แม่ยังมีคำตอบด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจที่สุดในโลกอีกด้วยว่า..

"แม่ไม่ได้หัดหนูเดินด้วยนะ รู้มั้ยว่าหนูลุกขึ้นหัดเดินเอง..."

"หนูเอามือเกาะรั้วขอบเตียงแล้วก็ลุกขึ้น เกาะรั้วเดินไปรอบๆ ด้วยตัวเอง"

.

.

จะไปกลัวอะไร ตอนนี้เราเดินเก่งกว่าตอนนั้นเยอะ

ออกผจญภัยในโลกกว้างกันเถอะ

เช้านี้อากาศดี..